شعری که زندگیست

X

شعری که زندگیست ‎Behnam Chehrazi‎

ijad neshanetan

این شعر ماندنی این شور بودنی این لحظه های باتونشستن سرودنی است


	با اجازه حضرت حــــــــــــــــــــــــــــافظ با اجازۀ حضرت حافظ برکـاغذی که کردم ، ازچــاک چــاک جـامه با ناخنی که از هجــر گردیده همچـو خـامه چـون بلبلـی که تنهــا سر می دهد چکـامه ازخــون دل نوشتـم نـزدیک دوست نــامه انی رأیت دهـــراً من هجــرک القیـــــامه در دل بماند حسـرت زان یار ســروقــامت از هردودیده جاریســــت ، خـونـابۀ ندامت آخر برفــت از کف ، پایــاب و استقــامت دارم من از فراقـش در دیـده صـد عــلامت لَیسَت دمـوع عینــــی هــذا لنــاالعــلامه یک روز سفـــرۀ دل بــرروی او گشـــــودم روزی دگر به مستـــی رندانه اش ستـــودم ازماجـــرای عشقش طــــومارها ســـرودم هرچند کــــــآزمودم از وی نبـــود ســودم من جرّب المجــرّب حلّــت به النـــــدامه چون لب گشود ، قلبم ، باگوش جان شنفتا زین مژده چاک لبها ،چون غنچــه ای شکفتا گفتم که چیست دوری،گوهر به واژه سفتا: پرسیدم از طبیبــی احـوال دوست ، گفتــا فی بعـدها عـــذابٌ فی قــربهاالســـلامه بر درگهـش نشستـم ، بــی اختیـــار هردم بر هر سئـوال مردم ، چیـــزی بهــانه کردم در ذهـن سـادۀ خــود ، بهـــرشفـــای دردم گفتم ملامت آید ، گَر گِـــرد دوست گردم والله مـــــا رأینــــا حبــــاً بلامــــــلامه ساقـی بشـد نگـــارم ، آن آشنـای دیـرین مااللیـل للرقیبـــون ، فَـوجَدتُهُم صغیـرین مؤمن بنـوش و ترکُـن ، این جامۀ حریـرین حافظ چو طالب آمد جامی به جان شیــرین حتــی یذوق منــه کأســـاً من الکــــرامه آذر 87 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	تـــــــــــــــارا به بهانه 29 مهر ماه ... رسیـــــد از راه پــر امّــــا و آیــــا سپـــاست گویم و سبحــان خـــدایا شهــی آمــد، مهــی یا آفتـــــابی ز شــورانگیــــزی خلقت کتــــابی ستــــاره چهــره ای، انجـم خـــرامی کواکب سیـــرتی ، تـــارا مــرامی نگاهش با نگــــاهم چون درافتـــاد به مهتـــابم خیـالی دیگــر افتـــاد بپـــاس صحتش شکــــــرانه گویم مسیـــر شـوکتش مستـــانه پــویم به مــــادر چهـــرۀ خودرا عیـــان کرد همــــه دل ناگــرانیها نهــــان کرد چو آرامیـــــد در آغــوش مــــــادر دوام شـــــادکامی شد میسّـــــــر به هـردو تندرستــــی تا ابــــد بــاد وجـــود هـر دو دور از فــــال بد بــاد چنان مست است مؤمن از سبویش که دل از غصّــه ها برده است بویش تیر 81 به کجــا رفتـی ازکنـــار مـــا دختـــر نــاز و خوبمان تـــارا یار صــدروزه گشتـی و رفتـی نیمـــه ره شــد رفاقتـت بـابـا همنشیـن با فرشتـــگان گشتـی من و مـادر به یــاد تو تنهــــا مگر از چشـــم ما نخـواندی تو عشـق و ایثـــار و آرزوهـــا را گریه کردیم وخون فشان کردیم همـــه از چشمها و از دلهــــا آمدی چون نسیـــم صبـح ، ولی اینچنین سرگـــران شـدی بامـا نازم آن چشــــم مست شهلایت نــــور معـــراج دیده بی پروا بـــاز بینــم تورا به دیگـر روز وعدۀ مـا ولــی به آن دنیـــــا سنـگ سبـزی بجـــای آغــوشت شمعی و شعله ای و ذکر و دعــا روز محشر اگــر تو گیری دست جمـع گـردیم دورهـم یکجـــا شمــع محفـل شوی دگربـــاره یک فرشتـــه زعــالم بــــــالا واژه هـا ناتــوان و مقصــورند بهر تسکیــــن مؤمـن شیـــدا دل به آتش کشیـدی و گل و برگ داغ هجرت بســوخت بستـان را 29 مهر81 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	پیــــــــوند دل در قفس عشقت ، عمریست که میخواند گر پنجره بگشایی ، افسون شده می ماند جان بی نفس گرمت، هرثانیه میمیرد جز مهر دل افروزت خورشید نمی داند رخ را چو نهان سازی زین دیدۀ بی سامان دل سوی نگاهش را زین خانه مگرداند لب گربه سخن آید دست ار بکشد خطی گفتار و نگارش را جز ذکر تو نتواند چون ابری و بارانی صحرای وجودم را شاید، که دگر مؤمن بذری اش بیفشاند آذر86 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	عیــــــدانه امشب مه من ستاره بفشـان تا تا خود صبـــح کام گیـــرم بنشیــــن و به زیرپا نظـر کن تا باتو زسر کــــلام گیـــــرم جــامی زوفــا گرم سپــــاری سلطــــانی جم مدام گیــرم وز با د ۀ ارغــوان عشقـــت تاشـــام ابد بجـــام گیــــرم نیکـــــو بودت بهــــار خـرم کز دولتت احتشــــام گیــرم بالطف دودست و بند زلفت از توسن دل لگــــام گیـــرم نوروز و تویـــار و یــار دردل عیــدانه ز بخت رام گیــــرم بامؤمن اگـــر توباشی یکـدل بی دانه فلـک بدام گیــــرم فروردین 81 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	سربلنـــــد تو هدیه ای از آسمان ستاره ای، فرشته ای، نوید فیض بیکران به عمق لحظه های من حدیث نانوشته ای * شکوفه ای به باغ دل شکفته ای، دمیده ای، طلوع مهر جاودان به شام دلگرانیم فلق نئی، سپیده ای * بخوان سرود سرخوشی بخوان نوای زندگی سهند سربلندمان که افتخار ما بود مقام سرسپردگی آذر 85 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	آزمایشگاهیان چون من یه آزمایشگاهیم و میدونم کار درآزمایشگاه پزشکی چه زحمتی داره بمناسبت روز آزمایشگاه : آزمایشگاهیـــــان دست خدا یار شمــــا علم دانشگاهیان مدیون ایثــــــار شمــا آفتـــــاب زندگانی گو بتابد مستــــــدام چون نباشد روز و شب را وقفه در کار شمـا نام جرجانی حکیم عالم آرا چون نگیــــــن جــــــــــاودان زیبنده دستان پربـار شمــا دردمندان را امیــد و دلپریشــان را رجــــاء عرصه جان و روان محصور پرگــــــار شمـا راستی ، دقت، امانت ، بردبــاری ، معرفت در تلاش و جدیت کردار و گفتـــــــار شمـا خستگیهــا ناگزیـــر از جسمتـــان اما خلل ذره ای ره نیست در وجـــــدان بیدار شمـا گرچه مـــومن میرود یکــــروز لیکن تـاابد نام او اندک بماند پیش بسیــــار شمــــا \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	بزرگداشت تومهری، تو ماهی، تو روشنگر راز چشم سیاهی تو اوجی، صعودی، تو مفهوم سحر قیام و قعودی توراهی، تو نوری، تو فانوس هر کوره راه عبوری تو شعری ، سرودی، تو معراج گلواژه ها در فرودی تو حرفی ، کلامی، تو بدرود فرخنده هر سلامی تو عشقی، تو جودی، تو برهر در بسته رمز ورودی همه قول و اندیشه و فعل مؤمن نگویم تو گشتی ، تو هستی ، تو بودی آذر 84 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	تولدت مبارک تمــام هیبت آبـان ذلیـــل و مفلس شد چو (داد) آمـد و (دد) را زدود و خـالص شد وقـار و حشمت و زیبایی و جلال و و شکــوه به مــــاه آذر و روز (حجـــاب) حــــادث شد لسان غیب چه خوش گفت کاندرین هنگام ستـــاره ای بدرخشیــــد و مـاه مجلـس شد دلـی به وسعت دریــا ، دلی به پــاکی نور قـرین و همــره باآن دوچشــم نرگـس شد تبــار شـاهد و سـاقی چـو مس مکــّدر بود که او رسید و بحـقّ کیمیـــای این مس شد مهی متیـن و موقّــر ، صدیق و محــرم راز به مهـــــــــربانی و الفت گـل مجــالس شد بـــراه او سـر و جـان دادنم چه غـــم باشد که جانفــدا صفت پــاک هرچه مخلـص شد اگـر مــرا به هـزارش یکـی نکـــــو باشد بجـاست فخــر و غـرورم که اوش بـاعث شد ردای معرفت و مهـــر و لطف و احسـان بود امانــتـی که بـرای همیشــــــــــه وارث شد کنون به سن جدید است و نیک می داند به قلّـــۀ دل مــؤمـن چگـــونه جــالس شد \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	کامران باشی کاش می شـد درنگاهت لحظــه ای مأوا کنم کاش می شـد بــاتو درمـان دل شیـــدا کنم ای بهــــار جاودان عمـر من صــدها فغــان کاش می شد زان گل خوشبوی مه سیما کنم مانده ام در کار دل زین مهر تو وان جـور تو کاش می شـد راه خودرا زین میـان پیدا کنم رخ متــاب از رویم ای آرام جـــان دیدار تو کاش می شد هر نگاهت را بجـان سودا کنم از ســراپای وجودم آنچه جـــان می ناممش کاش می شد هدیه بر آن قامت رعنــــا کنم نوبهـــار آمد بیــا غمهـــا به ســاحل افکنیم کاش می شد پــاک از غم این دل دریــا کنم با دودست مهــربانت دوراز این افســـانه ها کاش می شد این زمان هنگــامه ای برپا کنم امشب از شوق وصالت خواب را گم کرده ام کاش می شد در دمی این شــام را فـردا کنم شــادیت بـادا مـدام و مهــرورزی مستـــدام کاش می شد منعت از ترک می و مینـــا کنم یار مــؤمن را بدور شمع جــانش دید و گفت کاش می شـد جای او پـــروانه ای پیــدا کنم اسفند 71 \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|


	جان فدایت جــان براهت بسپــارم که فداکــار توباشد چشم دوزم به نگاهت که پرستــار توباشد آفتـابی و جمــالت همه نوراست و قداست من چه درپای توریزم که ســزاوار توباشد نالۀ دلشــدگان را به پشیـــزی نستــــانی تانبــــاشد دل بی غم که گرفتــار توبـاشد فخرآفاقی و در کون ومکان صدر محــافل بخت مـارا زسعــــادت ره دربـار تـوباشد دست از دامـن خوبان جهـان جملــه بدارم تا خـــریدارترین دست به بــازار تو باشد اغنیا غرق نیــازند و خـدایـان به نیـــایش چون طلسم خم ابروی تو در کـار تو باشد یا مرادم برسان یا به دمی جان زتنم گیــر کاین غم آلوده به تن ، از پی ایثار تو باشد تاب مؤمن که چنین مرکب لنگان زمان را دیده بر عقـربه تا لحظـــۀ دیـدار تـو باشد \|+\| از دل نوشته های بهنام چهرازی (مومن) در \|